Oliver

Tajemnicy pół-wampir, który z nieznanych przyczyn przybywa do Miasta Nocy. Od pierwszej chwili zaciekawia Laylę, która wpada na niego podczas pogoni za swoim podopiecznych. Wkrótce wychodzi na jaw, że Oliver nie mówi, co w przypadku istot nieśmiertelnych stanowi rzadkość. Chłopak nie jest uzdolniony, ale nie ma problemów ani z przetrwaniem, ani z porozumiewaniem się z napotkanymi na drodze osami – opanował język migoty, poza tym potrafi pisać, dzięki czemu z łatwością nawiązuje znajomości. Wydaje się pozytywnie nastawiony do świata, co pozwala mu na szybkie nawiązanie kontaktów z mieszkańcami.

Chociaż na pierwszy rzut oka Oliver wydaje się niegroźny, w rzeczywistości pozostaje dobrym, doświadczonym wojownikiem. Sukcesywnie dąży do wykonania powierzonej mu misji, mającej związek z Claudią, którą na życzenie tajemniczego Doriana stara się za wszelką cenę ochronić – i to nawet kosztem własnego życia.

Quinn

Bliźniaczy brat Hayley, starszy od siostry o zaledwie kilka minut. Ciemnowłosy i przystojny, łatwo przyciąga do siebie przedstawicielki płci pięknej, chociaż z żadną nie wszedł w żadne poważniejsze relacje. Zdolny telepata, który jeszcze jako dziecko dobrze opanował moc. Czasami nadopiekuńczy względem bliźniaczki i jej przyjaciółek za które czuje się odpowiedzialny. Dobry przyjaciel Damiena Licavoli, chociaż z charakteru w niczym nie przypomina spokojnego Uzdrowiciela. Bywa porywczy, zwłaszcza kiedy zagrożenie zaczyna mieć związek z kimś, kto jest dla niego ważny. Odznacza się wyjątkowym poczuciem humoru, co momentami irytuje jego siostrę. Były partner Grace, przez niedługi okres będący w stanie wyciągnąć z dziewczyny dobre cechy, szybko jednak okazuje się, że związek z rozpuszczoną blondynką jest ponad jego nerwy. Od tamtego czasu traktuje ją chłodno.

Hayley

Jedna z dwóch najlepszych przyjaciółek Alessi Licavoli. Uzdolniona telepatka i bliźniaczka Quinna, którą ten z uporem próbuje się opiekować. Wyróżnia się intensywnie pomarańczowymi włosami, które niejako oddają jej trudny, czasami nieprzewidywalny charakter. Przebojowa, niezależna i momentami zbyt pewna siebie, przez co z łatwością wpakowuje się w kłopoty. Czasami szybciej działa niż myśli, wyciągając wnioski bez poznania faktów. Brat jest dla niej najważniejszy, stanowiąc jedyną rodzinę, którą kiedykolwiek miała; nigdy nie poznała swoich rodziców, od zawsze wychowywana przez Miasto Nocy, przez co bardzo szybko musiała dorosnąć. Dobra przyjaciółka, która nie opuszcza najbliższych nawet wtedy, gdy jest na nich zła, nawet pomimo tego, że wybaczanie nie przychodzi jej z taką łatwością, jak w przypadku Zoe.

Zoe

Jedna z dwóch najlepszych przyjaciółek Alessi Licavoli. Urocza blondyneczka o uroczym, łagodnym usposobieniu, która z łatwością wzbudza sympatię innych. Pozbawiona wyjątkowych zdolności, co jednak nie przeszkadza jej przyjaźnić się z telepatami. Miła, pomocna i uczynna, dla swoich znajomych zrobiłaby wszystko, niezależnie od tego, jak wielkich poświęceń by to od niej wymagało. Lubi dzieci, poza tym z łatwością nawiązuje z nimi dobry kontakt. Bardzo strachliwa, jednak pomimo tego potrafi zmobilizować się do walki, jeśli tylko sytuacja tego wymaga. Od najmłodszych lat zakochana w Quinnie – bracie drugiej ze swoich przyjaciółek, Hayley.

Grace

Zamieszkująca Miasto Nocy pół-wampirzyca – jedna z wielu, które pojawiły się ponownym otwarciu Akademii Nocy. Piękna nieśmiertelna o jasnych włosach i wyjątkowej urodzie, nietypowej nawet jak na córkę wampira. Nigdy nie poznała swoich rodziców; wychowywana przez miasto, dzięki czemu szybko nauczyła się samodzielności. Pewna siebie, momentami wyzywająca i pewna swoich atutów – na sumieniu ma niejedno złamane męskie serce. Rozpieszczona panienka, która lubi, kiedy wszystko idzie zgodnie z jej zamierzeniami; nie toleruje porażki, a tym bardziej nie wyobraża sobie tego, że ktokolwiek mógłby być lepszy od niej. Darzy wyraźną niechęcią Alessię Licavoli, przynajmniej początkowo traktując dziewczynę jako potencjalnego wroga.

Niegdyś w związku z Quinnem, jednak i z chłopakiem  nie zaznała szczęścia. Pewne wydarzenia w życiu zmuszają ją do przewartościowania swojego życia i podjęcia decyzji o tym, kim chce być.

Wszystko zmienia się w chwili, w której dowiaduje się, że jest jednym z rzadkich Aniołów Śmierci – istotą, której świat nieśmiertelnych nie widział od wieków – czy to jednak wystarczy, by nakłonić dziewczynę do zmian?

Solange

Nazywana Syreną przez wzgląd na swoje zdolności. Pół-wampirzyca, którą sama Isobel określiła mianem córki, chociaż nigdy nie darzyła dziewczyny żadnym ciepłym uczuciem. Solange swoim śpiewem potrafi wabić i mieszać w głowom każdemu, kto ją usłyszy – zwłaszcza mężczyzną. Ponad to posiada nieokreślony dar, który za każdym razem objawia się inaczej, zależnie od sytuacji w której znajduje się jego właścicielka.

Jeszcze przed upadkiem Isobel, Solange była osobą o wyjątkowo trudnym charakterze. Nie stroniła od mężczyzn, czasami dla zabawy uwodząc kolejnych swoich wybranków, by później złamać im serce i porzucić. Rozpieszczona i nieprzyjemna, dzięki pozycji zawsze otrzymywała wszystko to, co chciała. Za matkę zawsze uważała swoją opiekunkę, Rovenę – zmiennokształtną członkinię „śmiertelnego kwartetu”. Żyła w wiecznym strachu przed Isobel, trwając przy królowej z obowiązku, gotowa wykonać każdy z powierzonych jej rozkazów. Długo nie potrafiła wyobrazić sobie tego, że ktokolwiek mógłby mieć czelność przeciwstawić się pierwotnej, a tym bardziej zakończyć jej rządy.

Nigdy nie poznała swoich prawdziwych rodziców. Wiele lat po Upadku w wyniku nigdy niewyjaśnionych przez Solange okoliczności, traci pamięć o swoim przeszłym życiu. Od tamtej pory zmienia się, wraz z rozpoczęciem nowej egzystencji przybierając imię Lorena.

Co takiego musi się wydarzyć, żeby nareszcie przestać żyć w strachu?

Rosa Castel

Szesnastoletnia pół-wampirzyca, będąca ostatnią przedstawicielką starego rodu Castlów; córka zmarłej przy porodzie Laury. Filigranowa i słodka, wzbudzała instynkty opiekuńcze w każdym, kogo spotkała. Przybywa do Miasta Nocy na zaproszenie Dimitra, pierwszy raz opuszczając rodzinne strony. Urocze stworzenie o płomiennorudych lokach i parze błyszczących, przypominających dwa szmaragdy oczach. Na pierwszy rzut oka trudno dostrzec w niej niebezpieczną istotę, zdolną do niesienia śmierci i picia krwi. Rosa nie dysponowała żadnymi wyjątkowymi zdolnościami, chyba że za takowe można uznać talent do wprawiania wszystkich wokół w dobry nastrój.

 Rosa była dobrą przyjaciółką River Song. Podczas pobytu w Mieście Nocy zdołała wzbudzić zainteresowanie dwójki nieśmiertelnych – Rufusa Prime oraz Dean’a. Prawdziwym, szczerym uczuciem darzyła tego pierwszego, bez protestów podporządkowując się do zasad, które naukowiec narzucił jej podczas wspólnych spotkań. Drugiego ze swoich adoratorów traktowała jako dobrego przyjaciela, zafascynowana łączącym ich zamiłowaniem do poezji oraz tym, że Dean traktował ja jako swoją muzę. Nigdy nie odwzajemniła uczuć wampira, co ostatecznie doprowadziło do jej śmierci, kiedy odrzucony kochanek zrzuca ją ze schodów laboratorium Rufusa – miejsca w którym próbowała znaleźć schronienie. Ostatecznie ginie z rąk Prime’a, kiedy ten w ataku szału rzuca się na ranną pół-wampirzycę.

Czasami śmierć to dopiero początek…

Allegra Del Vecchio

Wiekowa pół-wampirzyca, pełniąca funkcję kapłanki w Mieście Nocy. Niezwykle urodziwa, od najmłodszych lat zachwycała złocistymi lokami i parą lśniących, błękitnych oczu. Od śmierci siostry, Gabrielli, jedyna żyjąca przedstawicielka rodu Del Vecchio. Matka Isabeau oraz Aldero – bliźniąt będących owocem przelotnego związku z Marco Licavoli. Ciotka Gabriela i Layli; babcia synów Beau: Aldero i Camerona. Dzięki wyjątkowej wrażliwości na dobro i zło oraz kontaktowi z naturą, od najmłodszych lat potrafiła komunikować się ze zwierzętami, a w sprzyjających warunkach przeistoczyć się w niektóre z nich.

Allegra jest telepatką, pochodzącą ze starego i wpływowego rodu. W przeszłości była bardzo żyta ze swoją bliźniaczką, aż do momentu ucieczki Gabrielli z Miasta Nocy. Przez długi okres czasu miała siostrze za złe to, że ta mogłaby porzucić dawne życie dla mężczyzny, którego Allegra nawet nie miała okazji poznać. Sama przez lata koncentrowała się na karierze kapłanki, poświęcając się pracy w świątyni i poszerzaniu wiedzy na temat Selene – bogini księżyca, uważanej za opiekunkę wampirów. Jej życie zmienia się diametralnie, kiedy w dwa lata po zniknięciu siostry, Gabriella listownie informuje ją o zamążpójściu oraz o tym, że spodziewa się dzieci. Allegra natychmiast decyduje się pomóc bliźniaczce, sugerując jej pomoc jednego ze swoich bliskich znajomych, Rufusa, kobieta jednak stanowczo odmówiła interwencji kogokolwiek jej obcego. Wkrótce po tym kapłanka otrzymuje wiadomość o śmierci siostry, jest jednak zbyt przybita, by w porę zainteresować się losem swoich siostrzeńców.

Pierwszy raz poznaje Marco blisko wiek po śmierci Gabrielli, wówczas nieświadoma tego, że wdała się w romans z owdowiałym szwagrem. Wraz z poznaniem prawdy, natychmiast kończy związek, wkrótce uświadamiając sobie, że jest w ciąży. W ten sposób na świat przychodzą Isabeau i Aldero, a Allegra decyduje się wychować dzieci samotnie, chociaż nigdy nie ukrywała przed Marco, że ponownie został ojcem. Zawsze miała dobry kontakt zwłaszcza z córką, która zdecydowała się pójść w ślady matki i od dziecka przygotowywała się do przejęcia roli kapłanki.

Kolejny cios spotyka Allegrę kilka lat później, kiedy w wyniku nieszczęśliwego zbiegu okoliczności traci syna. Po tym incydencie zarówno ona, jak i Isabeau opuszczają rodzinne Miasto Nocy, decydując się podróżować na własną rękę. Długo podróżowała w pojedynkę, starając się nie ingerować w życie córki, jedynie sporadycznie czuwając nad Beau poprzez stały kontakt z Michaelem Rothem.

Emocje to słabość, ale… co by było, gdyby na jej drodze ponownie stanęła pierwsza i zarazem jedyna prawdziwa miłość?

Claire Prime

Jedyna potomkini Layli i Rufusa Prime. W połowie nieśmiertelna, określona przez ojca mianem cudu, bowiem udało jej się uniknąć zarażenia wirusem i związanej z tym przemiany w wampirzycę. Cechuje się charakterystycznymi dla Licavolich rysami twarzy; wdała się w dziadka Marco, któremu zawdzięcza czarne loki, początkowo regularnie przez dziewczynę skracane, zanim ostatecznie zdecydowała się je zapuścić. Najwięcej emocji budzą jej oczy, nietypowo niebieskie, a w skrajnych wypadkach niemalże srebrne.

Claire – Clairie, jak pieszczotliwie nazywa ją Rufus – stanowi idealne połączenie obojga rodziców – pięknego umysłu oraz uczuciowości. Poukładana romantyczka, lubująca się w poezji, ale i w równym stopniu zafascynowana nauką. Od dziecka uczyła się pod okiem Rufusa, przez niemal wiek przekonana o tym, że nieśmiertelny jest jej przybranym wujkiem. W wyniku komplikacji związanych z powrotem Isobel, Claire nie miała okazji poznać matki, która zapomniała o niej na krótko po porodzie. Dorastała w tunelach, odkąd Rufusowi udało się zabrać córkę na krótko po tym, jak Layla wydała małą na świat. Wychowywana pod kloszem, pomimo rozległej wiedzy, nie miała okazji rozwinąć się emocjonalnie, co odbiło się zwłaszcza na jej sposobie postrzegania świata. Krucha i nieświadoma niebezpieczeństwa, nie dostrzega w sobie kobiety, która mogłaby zafascynować innego mężczyznę, przez co nie zauważa uczucia, którą darzy ją jej najbliższy przyjaciel – Lucas Pavarotti.

 Młoda Prime od zawsze za wzór uważała Rufusa, przez co tym mocniej zraniło ją poznanie prawdy o ojcu. Chociaż nie jest telepatką, z biegiem czasu odkrywa nietypowy dar przewidywania przyszłości poprzez haiku, które zdarza jej się napisać pod wpływem impulsu. W wyniku tego niektórzy nazywają ją wieszczką. Panicznie boi się wilków, co ma związek z nieprzyjemnym incydentem z dziećmi księżyca – atakiem, przez które jej ciało zostało poznaczone bliznami.

Jak wiele bólu trzeba ścierpieć, zanim ostatecznie odnajdzie się ukojenie?

Jocelyne Esme Licavoli

Najmłodsze z dzieci Renesmee i Gabriela Licavolich. Siedmioletnia pół-wampirzyca, obdarzona zdolnościami telepatycznymi, pomimo tego, że nie posiada bliźniaczego rodzeństwa, co w przypadku istot obdarzonych mocą jest rzadkością. W przeciwieństwie do innych przedstawicieli swojego gatunku, w jej przypadku dominuje ludzka natura, przez co rozwija się znacznie wolniej od swoich pobratymców. Delikatna i bardzo krucha, przez bliskich często traktowana jest jak dziecko, chociaż jej fizyczność i rozwój psychiczny wskazują na to, że ma szesnaście lat. Jocelyne jest drobna, a z jasnymi loczkami i filigranową figurą wyzwala w innych odruchy opiekuńcze. Po babci Isabelli odziedziczyła problemy z koordynacją, przez co potrafi wywrócić się nawet na prostej drodze; co więcej, jako istota po części ludzka, regularnie choruje, przez co bliscy tym bardziej wykazują skłonność do tego, żeby się nią opiekować.

Joce swoje imię zawdzięcza jednej z najbardziej znanych wampirzyc z rodu Castel’ów – silnej i niebezpiecznej nieśmiertelnej, która poświęciła życie dla miłości do śmiertelnika. Wbrew wszystkiemu sama Jocelyne jest zdecydowaną osobą, chociaż dopiero z czasem zaczyna odkrywać w sobie najsilniejsze cechy swojej osobowości. Już jako dziecko przejawiała zdolności widzenia umarłych, chociaż te zanikły z czasem, przez co dziewczyna nie jest ich świadoma. Kiedy wraz z okresem dojrzewania, na powrót zaczyna dostrzegać w sobie cechy nekromantki, jest przekonana, że zaczyna tracić zmysły.

Blisko związana z bliźniaczką swojego ojca, Laylą, którą już jako mała dziewczynka wymyślnie nazywała „la li laj”. Szczera i pogodna, zaczyna poznawać siebie dopiero w chwili, w której jej zdolności okazują się zbyt uciążliwe, by mogła radzić sobie z nimi w pojedynkę. Bliska obłędu, jest skłonna zrobić wszystko, byleby tylko poznać prawdę o sobie – i to niezależnie od tego, jaką cenę przyszłoby jej za to zapłacić.

Jakie konsekwencje niesie ze sobą poruszanie się pomiędzy dwoma światami – żywych i umarłych?

Elena Vivienne Cullen

Nastoletnia biologiczna córka Carlisle’a i Esme Cullenów. Fizycznie i umysłowo dorosła kobieta, w rzeczywistości zaledwie siedmioletnia pół-wampirzyca. Olśniewająco piękna, bez trudu przyciąga uwagę zarówno męskich przedstawicieli swojego gatunku, jak i ludzi. Ma długie do pasa, lśniące blond loki i niebieskie oczy ze złocistymi cętkami wokół tęczówek. Charakterystyczne cechy wyglądu zawdzięcza ojcu. Wraz z okresem dojrzewania, Elena coraz bardziej zaczyna przypominać swoją zmarłą babcię – Beatrycze. Na prawej łopatce ma delikatne znamię, kształtem łudząco przypominające różę.

Elena od najmłodszych lat pozostawała pod wpływem swojej przybranej siostry, Rosalie. Ma ciężki charakter, w niczym nie przypominając ostoi spokoju, jaka jest jej ojciec albo pełnej ciepła matki. Najmłodsza Cullenówna jest uwodzicielką, przyzwyczajoną do adoracji ze strony płci przeciwnej. Była w wielu związkach z ludzkimi nastolatkami, jednak każdy z nich prędzej czy później kończyła, nigdy nie potrafiąc w pełni zaangażować się w jakąkolwiek znajomość i podświadomie szukając czegoś, co mogłaby wziąć za oznaki obcej jej miłości. Jedyny człowiekiem, którego w pełni zaakceptowała, jest Elizabeth Evans – jej najlepsza przyjaciółka, nieświadoma prawdziwej natury Eleny.

Charakter dziewczyny jest skomplikowany. Na pierwszy rzut oka nieśmiertelna wydaje się obojętna i chłodna, w wielu przypadkach niemalże płytka. Uwielbia swój wygląd oraz doskonałą prezencję, a w szkole dba przede wszystkim o swój statut społeczny. Lubi otaczać się osobami, dzięki którym czuje się doceniana i ważna, przez co skutecznie zraża do siebie znamienitą większość zazdrosnych o nią rówieśnic. Potrafi tańczyć, a przyciąganie męskiej uwagi przychodzi jej w równie naturalny sposób, co i oddychanie. W głębi duszy delikatna i uczuciowa, dla tych, których kocha, gotowa poświęcić nawet życie, gdyby zaszła taka potrzeba.

Elena nie zdaje sobie sprawy z tego, kim naprawdę jest. Nieświadoma ciążącego nad nią niebezpieczeństwa ze strony matki wampirów, a także samej Ciemności, skupia się przede wszystkim na sobie oraz igraniu z uczuciami innych.

Los jest przewrotny. Co by było, gdyby zapatrzona w sobie dziewczyna spotkała na swojej drodze kogoś, kogo będzie musiała nauczyć tego, czego sama nie rozumie – miłości?

Inni – pół-wampiry

Caroline

Urocza partnerka Diego i matka Jack’a oraz Cassie. Planowała układać sobie życie u boku przyszłego męża, zwłaszcza po powrocie kapłanki do Miasta Nocy. Otwarta i sympatyczna, aż do chwili utraty pierwszego dziecka – małego Jack'a. Śmierć synka załamuje ją, sprawiając, że jest gotowa niemalże zabić Renesmee Licavoli, niesłusznie oskarżając ją o wszystkie złe rzeczy, które wydarzyły się w mieście. Zabita przez Jaquesa Delacrue, kiedy w żalu próbowała zaatakować Nessie.

Diego

Pół-wampirzy partner Caroline i ojciec jej dzieci: Cassie i Jack’a. Powrót do Miasta Nocy okazuje się dla niego przekleństwem, a w wyniku niefortunnego splotu wydarzeń, traci przyszłą żonę i syna. Przed śmiercią Caroline, długo starał się wspierać narzeczoną w czasie poszukiwań maluchów i później, kiedy jedno z nich zostało znalezione martwe. Wkrótce po tym wraz z jedyną ocalałą córką, na stałe opuszcza miasto, chcąc wychować dziewczynkę z daleka od miejsca, które zabrało jej matkę i brata.

Jack

Starszy syn Caroline i Diego, brat Cassie. Opiekuje się siostrą, a w chwili zagrożenia okazuje się wyjątkowo dumny i zdecydowany. Pomimo młodego wieku, dość rozsądny – nie ufa obcym, z rezerwą podchodząc do oczekiwań Lawrence'a i dotychczas opiekującej się nim i siostrą Aquy. Zainteresowany kilkumiesięczną wówczas Alessią Licavoli, czy też raczej jej długimi, ciemnymi włosami. Ginie z rąk Aquy, zostając jedną z dwóch ofiar, które tej udało się złożyć w trakcie rytuału, który usiłowała przeprowadzić.

Cassie

Kilkumiesięczna, odznaczająca się wyjątkową wrażliwością córeczka pary pół-wampirów – Caroline i Diego. Młodsza siostra Jack’a, zostaje wybrana jako jedna z potencjalnych ofiar, potrzebnych do wypełnienia tajemniczego rytuału, który próbuje odprawić Aqua, a który mógł wiązać się ze śmiercią dziewczynki. Początkowo ufna względem swojej opiekunki, z czasem orientuje w jak wielkim niebezpieczeństwie się znajduje. Cudem uratowana przez Esme Cullen, która znajduje ją na krótko przed tym, jak Aqua usiłuje zabić małą.

Violetta

Pozbawiona szczególnych zdolności pół-wampirzyca, która wraz z Renesmee i Loreną pracowała w prowadzonej przez Michaela Rotha kawiarni. Ciemnowłosa, o lśniących zielonych oczach i dość przyjaznym przysposobieniu. Przez znajomych nazywana Vi albo po prostu Letti. Nigdy nie przepadała za swoim szefem, zawsze otwarcie dając mu do zrozumienia, co takiego sądzi o sposobie w jaki traktował pracujących dla niego nieśmiertelnych.

Nicole

Młoda pół-wampirzyca uczęszczająca na zajęcia w Akademii Nocy w okresie panowania Isobel w Mieście Nocy. Nieuzdolniona, ale za to niezwykle urodziwa i zbyt pewna siebie. Liczyła na to, że dzięki swoim wdziękom uda jej się zainteresować sobą nieczułego, pożądanego przez większość kobiet Gabriela Licavoli. W efekcie traktowała Renesmee jako najgorszą rywalkę i potencjalne zagrożenie w drodze do upragnionego celu.

Sophie

Obdarzona pożądanymi przez Isobel zdolnościami parapsychologicznymi uczennica Akademii Nocy. Była przewodniczką Renesmee, na prośbę River Song pomagając dziewczynie wdrążyć się w system edukacji. Otwarta i sympatyczna, zwykle szczera i dobra przyjaciółka. Nad życie kochająca swoją młodszą siostrzyczkę, Kitty, dla której byłaby w stanie zrobić wszystko, byleby tylko zapewnić małej bezpieczeństwo.

Kate

Drobna, pozbawiona nadnaturalnych zdolności pół-wampirzyca, przez większość znajomych nazywana Kitty. Zabita przez demona, by mogła powrócić jako wampirzyca nowego rodzaju. Młodsza siostra Sophie, bardzo uczuciowa i delikatna. Darzyła olbrzymim szacunkiem Laylę Licavoli, która czuwała nad nią w czasie przemiany, a później mogła dojść do siebie i w krótkim czasie od przemiany spotkać się ze starszą siostrą.

Irys

Mała pół-wampirzyca, która zamieszkiwała tunele w okresie panowania Isobel. Słodka i otwarta, od najmłodszych lat przejawiała wyjątkowe zdolności widzenia aury; na podstawie otaczających ludzi i nieśmiertelnych kolorów potrafiła trafnie określić cechy charakterów, przysposobienie oraz aktualny nastrój tych, których napotykała na swojej drodze. Bardzo uczuciowa i bezpośrednia, od pierwszej chwili zdołała oczarować opiekującą się nią Esme Cullen.

Logan

Wyglądający na dziesięć lat pół-wampir, który zamieszkiwał tunele pod Miastem Nocy w okresie panowania Isobel. Często doprowadzał Irys do płaczu, a przez skłonność do głupich żartów, Claire Prime przez długi okres obwiniała go o dziwne rzeczy i niepokojące sny, których doświadczali niektórzy mieszkańcy podziemi. Wygadany i łatwy wytrącenia z równowagi, od pierwszej chwili objawiał wyraźną niechęć do innego z obecnych w tunelach chłopców – Malcolma.

Malcolm

Nazywany przez wszystkich po prostu Mal, od pierwszej chwili sprawiał wrażenie najbardziej spokojnego i wycofanego ze wszystkich zamieszkujących podziemia dzieci. Spokojny i czarujący, potrafił owinąć sobie wokół palca każdego, kogo spotkał. Jak sam stwierdził, miał słabość do miłych osób. Potrafił wzbudzać niepokój, a z czasem wychodzi na jaw, że pozornie nieszkodliwe dziecko skrywa mroczny sekret, mogący poważnie zagrozić bezpieczeństwu innych mieszkańców ciągnących się pod Miastem Nocy tuneli.

Rufus Prime

Wiekowy pół-wampir, odznaczający się niezwykłą wręcz wiedzą i inteligencją. Jasnowłosy, o bystrym spojrzeniu czekoladowych oczu, wygląda na zaledwie dwadzieścia pięć lat, chociaż w rzeczywistości żyje o wiele dłużej. Nie jest uzdolniony, ale długie życie i lata doświadczeń uczyniły go nie tylko zaradnym, ale również wprawnym, niebezpiecznym wojownikiem.

Rufus przez wielu uważany jest zarówno za geniusza, jak i… szaleńca. Nieprzewidywalny i niebezpieczny, ma wyjątkowo ekscentryczne podejście do życia. Zafascynowany nauką, przez większość czasu stroni od jakiegokolwiek towarzystwa, cały wolny czas spędzając w podziemnym laboratorium. Od zawsze miał problemy z emocjami, człowieczeństwo traktując jako słabość i przeszkodę w osiągnięciu celu. Od czasu zarażenia wirusem, którego sam określa mianem Syndromem Agresji, staje się jeszcze bardziej niebezpieczny, a jego nastroje zmieniają się tak szybko, że nawet wampirom często jest nadążyć za nim i jego pomysłami – w jednej chwili uprzejmy i czarujący, w następnej potrafi przeistoczyć się w urodzonego mordercę, na dodatek spragnionego krwi.

Odwykł od życia w społeczeństwie, przez długi okres czasu zmuszony do tego, by się ukrywać, w pojedynkę szukając sposobu na zrozumienie i zatrzymanie ciągu przemian, które zachodziły za sprawą wirusa. Chociaż wyjątkowo inteligentny, kiedy w grę wchodzą uczucia i relacje międzyludzkie, Rufus okazuje się równie szorstki i nieporadny, jak dziecko. Jego charakter i zachowanie diametralnie ulegają zmianie, kiedy na jego drodze staje Layla Licavoli – równie impulsywna i zdecydowana. Z chwilą, w której do głosu dochodzi fascynacja i ta ludzka cząstka jego osobowości, Rufus po raz pierwszy od dawna zmuszony jest zmierzyć się z czymś, czego najbardziej się obawiał, gdyż w żaden sposób nie wpasowywało się w ramy ułożonego, rządzącego się prostymi prawami naukowego świata: człowieczeństwa.

Wraz z pojawieniem się Layli, do głosu dochodzą nie tylko uczucia, ale i przeszłość – a zwłaszcza odległe wspomnienie kogoś, kto od dawna był martwy…

Czasami jedna tajemnica potrafi zniszczyć wszystko…

Aldero Drake Devile

Starszy z synów Isabeau Licavoli oraz Drake’a Devile. Bliźniak Camerona, w przeciwieństwie do brata ciemnowłosy i bardzo impulsywny, przez co często pakuje się w kłopoty. Zdolny telepata, mocno związany z bliźniakiem, który wielokrotnie ratuje go przy pomocy swoich zdolności. Z charakteru bardzo przypomina rodziców, zwłaszcza Isabeau, chociaż wygląd w każdym calu zawdzięcza ojcu. W optymistyczny sposób spogląda na świat, a swoimi nietypowymi pomysłami niejednokrotnie narażając się na gniew bliskich, w wyniku czego słyszy swoje pełne nazwisko częściej niż ktokolwiek inny.

Imię otrzymał na pamiątkę zmarłego brata Isabeau, chociaż w niczym nie przypomina swojego nieżyjącego wujka. Szanuje Dimitra i wbrew wszystkiemu traktuje go jak ojca, chociaż w wielu kwestiach nie jest się w stanie z królem porozumieć. Miewa dziwne, ale często dobre pomysły, zwykle przez bliskich doceniane dopiero po fakcie, kiedy już zdarzy mu się wyplątać najbliższych z kłopotów, do który – niemal równie często – sam doprowadzał.

Czarujący i przystojny, łatwo nawiązuje kontakty z innymi, zwłaszcza z kobietami. Niestety, wbrew wszystkiemu, nic nie wskazuje na to, by interesował go jakikolwiek trwalszy związek.

Cameron Devile

Jasnowłosy syn Isabeau Licavoli i Drake’a Devile. Bliźniak Aldero, diametralnie różniący się od swojego brata nie tylko za sprawą wyglądu, ale przede wszystkim charakteru. Zazwyczaj spokojny i rozważny, chociaż wielokrotnie daje się wciągnąć w nietypowe pomysły brata. W naturalny sposób zżyty z bliźniakiem, tak jak i Aldero oraz ich rodzice obdarzony zdolnościami telepatycznymi. Co więcej, Cameron już jako dziecko odkrywa zdolność do stawania się niewidzialnym, a już w łonie matki jest w stanie ukryć obecność swoją i brata, przez co Isabeau udaje się zachować w tajemnicy ciążę niemal do samego porodu.

Cammy – jak mówią na niego bliscy – swoje imię zawdzięcza przede wszystkim Carlisle’owi. Jak twierdzi przekonana o czyhającej śmierci Isabeau, skoro już wszyscy byli martwi, mogła zaszaleć, a młodszy z jej synów przez jasne włosy natychmiast kojarzył jej się z doktorem. Co więcej, „miłe” usposobienie sprawiło, że ostatecznie pozostała przy imieniu „Cammy”, chociaż zdawała sobie sprawę z tego, ze Cameron zdecydowanie bardziej pasowałoby, gdyby wydała na świat córkę.

Sympatyczny i w istocie miły, Cameron potrafi słuchać, poza tym odznacza się wyjątkową zdolnością owijania sobie potencjalnych rozmówców wokół palca i nakłaniania ich do zwierzeń. Z wyglądu i charakteru podobny do zmarłego bliźniaka Isabeau, chociaż jego matka nigdy nie przyznała tego wprost. Dimitra traktuje jak ojca, choć doskonale zdaje sobie sprawę z tego, że w rzeczywistości był nim Drake Devile.

William

Obdarzony telepatycznymi zdolnościami pół-wampir, należący do „Zespołu Uderzeniowego”. Podobnie jak i pozostali członkowie grupy, zarażony wirusem, w wyniku czego staje się nieprzewidywalny. Ma trudny charakter, poza tym ciężko go zrozumieć, zwłaszcza kiedy wpada w wyjątkowo zły nastrój, co zresztą zdarza mu się wyjątkowo często. Po rozpadzie zespołu pod wodzą Lawrence’a Cullena, staje po stronie Layli Licavoli, decydując się na wspólną wędrówkę z nią, Dylanem, Kristin i Dianą. Cudem przeżywa atak wilkołaków, wychodząc z opresji wyłącznie z kilkoma bliznami i… wampirzym kłami. Niestety, nawet przemiana nie do końca pomaga mu odzyskać panowanie nad sobą, a Williamowi nadal zdarzają się gorsze dni, wielokrotnie zwieńczone wybuchami złości.

Kristin Sevensson

Czarnowłosa pół-wampirzyca o stalowym spojrzeniu i dość nietypowym usposobieniu. Niegdyś należała do „Zespołu Uderzeniowego”, podobnie jak i inni członkowie grupy szczycąc się wyjątkowo rozwiniętymi zdolnościami telepatycznymi. Jest jednym z nielicznych przypadków obdarzonych mocą hybryd, nie posiadających bliźniaczego rodzeństwa. Zarażona wirusem, ma problemy z samokontrolą i zachowaniem spokoju, w wyniku czego zdarza jej się zachowywać w nieprzewidywalny sposób, którego później nawet nie pamięta.

Kristin odznacza się dużą pewnością siebie i specyficznym poczuciem humoru. Często złośliwa i sarkastyczna, zwykle stara się ukrywać swoje prawdziwe emocje, a zwłaszcza słabości. Po rozpadzie „Zespołu Uderzeniowego”, staje po stronie Layli Licavoli, przez długi okres czasu podróżując u jej boku, a z czasem zaprzyjaźniając się z Dylanem, Williamem oraz Dianą. Po przybyciu do Miasta Nocy i kilku nieprzyjemnych epizodach z utratą samokontroli, na kilka tygodni uwięziona i odizolowana od społeczeństwa. Podczas pobytu w zamknięciu poznaje wampira-lekarza Theo, który – chociaż początkowo ją irytuje – ostatecznie zdobywa sympatię dziewczyny, a z czasem staje się… kimś znacznie więcej.

Kiedy na drodze pojawia się prawdziwa miłość, co zwycięży – serce czy duma?

Isabeau Allegra Licavoli

Isabeau jest jedyną córką Allegry Del Vecchio i Marco Licavoli. Bliźniacza siostra Aldero, przyrodnia Gabriela i Layli – a zarazem ich kuzynka. Podobnie jak rodzice i rodzeństwo, dysponuje rozwiniętymi zdolnościami telepatycznymi. Dodatkowo los obdarzył ją zdolnościami jasnowidzenia. Beau – jak nazywają ją najbliżsi – doświadcza wizji przyszłych katastrof, czasami chwilę przed, a czasem całe lata przed ich spełnieniem. Dar w rzeczywistości jest również przekleństwem, ponieważ niezależnie od starań, dziewczynie nigdy nie udało się zapobiec spełnienia któregokolwiek ze swoich widzeń. Wręcz przeciwnie – jej starania i podejmowane decyzje prędzej czy później prowadzą do ziszczenia się proroctwa. Od wieków próbowała opanować zdolność podróżowania poza ciałem, jednak nigdy nie była do tego zdolna.

Z wyglądu i charakteru wdała się w ojca. Ciemnowłosa i niezwykle urodziwa, ma w sobie coś z lodowatego piękna które niejednego przyprawiło o dreszcze. Najbardziej charakterystyczne są jej zimne, przywodzące na myśl zamarzającą wodę oczy, zmieniające barwę zależnie od nastroju, a także podczas wizji – na krótko po widzeniu są tak srebrne, że białka niemal zlewają się z tęczówkami. Pewnie stąpa po ziemi, pozornie sarkastyczna i pełna rezerwy względem innych. Zamknięta w sobie, przez większość czasu kryje się za maską cynizmu i chłodu, mało komu pozwalając poznać swoją jaśniejszą stronę. Wbrew pozorom oddana przyjaciółka, która dla tych, których kocha, byłaby w stanie zrobić wszystko – nawet oddać życie.

Isabeau urodziła się w Mieście Nocy, prawie wiek po swoim przyrodnim rodzeństwie. Owco związku zrozpaczonego po śmierci Gabrielli Marco oraz kapłanki bogini Selene – Allegry, a przy tym bliźniaczej siostry zmarłej żony wdowca. Nieświadoma jego wcześniejszego związku z siostrą, poznaje prawdę dopiero później, będąc w ciąży z Isabeau i Aldero. Beau przez długie lata wychowywała się wyłącznie z matką i bratem bliźniakiem, z którym była bardzo związana. Od dziecka marzyła o tym, żeby pójść w ślady Allegry i przejąć po niej rolę kapłanki, jednak koleje losu niszczą zarówno jej plany, jak i dotychczasowe życie dziewczyny.

Niegdyś związana z Drake’m Devile, później obdarza go nienawiścią, obwiniając za niefortunną śmierć bliźniaka. Rozdarta pomiędzy dawną miłością, a uczuciem, którym darzy ją Dimitr Falcone. Ucieka przed prawdą, opuszczając Miasto Nocy i wyrusza na poszukiwania przyrodniego rodzeństwa. Przez długie lata podróżuje wraz z przyrodnim rodzeństwem, próbując zostawić za sobą przeszłość i jakoś stłumić wciąż towarzyszący jej ból po stracie bliźniaka – a więc kogoś, kogo kochała nade wszystko.

Związana z Michaelem Rothem, który darzy ją wielkim szacunkiem, przede wszystkim przez wzgląd na jej rolę wieszczki oraz pozycję, którą zajmowała jej matka. Wraz z wampirem usiłuje naprawić zmiany, które nastąpiły w biegu wydarzeń, kiedy Lorena Volturi nieświadomie wykorzystała swoje zdolności, by ratować siebie i swoich towarzyszy.

Przeszłości nie da się zapomnieć. Co będzie, kiedy odrzucone uczucia po raz kolejny doją do głosu?

Alessia Solange Licavoli

Piękna i energiczna córka Renesmee i Gabriela Licavoli. Urodzona na kilka minut przed swoim bratem bliźniakiem – Damienem. Czarnowłosa i smukła, spogląda a świat ciemnymi, przypominające dwie czarne dziury oczami. Zarówno pod względem wyglądu, jak i charakteru, wdała się w ojca – i podobnie jak on, do normalnego funkcjonowania potrzebuje energii życiowej innych, żeby zaspokoić dręczący ją regularnie głód telepatyczny. Pani Snów, jak lubi siebie nazywać, odkąd – prócz odziedziczonych po rodzicach telepatycznych zdolności – rozwinęła w sobie zdolność manipulowania i podróżowania w snach.

Alessia od samego początku była traktowana niczym prawdziwa księżniczka. Lubiła zwracać na siebie uwagę, łaknąc zwłaszcza uczuć ze strony rodziców. Wesoła i pełna energii; niejednokrotnie najpierw działa, a dopiero później zastanawia się nad możliwymi konsekwencjami. Całkowite przeciwieństwo rozważnego i opanowanego Damiena. Za swój autorytet uważa Isabeau, podobnie jak i ciotka fascynując się starymi wierzeniami i rytuałami. Podczas nauki w Akademii Nocy sukcesywnie dąży do tego, żeby – tak jak Isabeau i Allegra – w przyszłości stać się jedną z kapłanek bogini księżyca. Kocha taniec; nie potrafi usiedzieć w miejscu, wciąż realizując jakieś nowe, czasami szalone pomysły. Zaprzyjaźniona z Zoe i Hayley, a z czasem również ze starszym bratem tej drugiej – Quinnem. Uwielbia jazdę konno, muzykę i podróżowanie w marzeniach sennych, a więc w świecie, który może kreować według własnego uznania.

Od dzieciństwa związana emocjonalnie ze swoim bratem, Damienem. Kocha go nade wszystko i to do niego w pierwszej kolejności zwraca się z każdym problemem – również telepatycznym głodem, odkąd zorientowali się, że dysponujący uzdrawiającym dotykiem Damien jest w stanie bez uszczerbku na zdrowiu podzielić się z siostrą nadmiarem energii. Zafascynowana wilkołakiem Arielem od chwili pierwszego spotkania.

Gdzie leży granica pomiędzy niewinnością a zakazaną, niewłaściwą miłością?

Damien Nicholas Licavoli

Damien jest synem Renesmee i Gabriela Licavolich. Diametralnie różny od swojej bliźniaczej siostry, Alessi – i to nie tylko pod względem wyglądu, ale również charakteru. Przystojny, w przeciwieństwie do siostry wdał się w matkę, odziedziczając po niej czekoladowe oczy i miedziany odcień włosów. Statyczny i opanowany, zafascynowany nauką, a od chwili odkrycia swojego daru, również medycyną.

Dysponuje nie tylko telepatycznymi zdolnościami, ale – dzięki nadmiarowi mocy – potrafi również uzdrawiać dotykiem. Czuje wewnętrzną potrzebę niesienia pomocy innym, dlatego dużo czasu spędza w towarzystwie Carlisle’a, chcąc nauczyć się jak najlepiej wykorzystywać swoje zdolności. Pragnie studiować i wciąż się rozwijać, w przyszłości marząc o opuszczeniu zamkniętego Miasta Nocy i poznaniu prawdziwego świata, który do tej pory był dla niego i siostry niedostępny.

Spokojny i opanowany, dużo czasu spędza w szpitalu albo nad książkami. Dysponuje dużą wiedzą, co niejednokrotnie wykorzystywał – i to nie tylko podczas rozmów ze wzgardzającą nauką siostrą. Chociaż jest o kilka minut młodszy od siostry (o czym ta uparcie nie pozwala mu zapomnieć), instynktownie stara się nią opiekować. Często to on wyciąga Ali z kłopotów, będąc niczym głos jej zdrowego rozsądku. Od dziecka darzy ją silnym uczuciem, będąc nie tylko jej bratem, ale również powiernikiem i najlepszym przyjacielem.

Alessia jest jego słabością, zaś z czasem jego uczucia do siostry wymykają się spod kontroli, przekształcając w coś, czego żadne z nich nie rozumie, a co może przysporzyć  obojgu wielu kłopotów – zwłaszcza w chwili, kiedy na drodze Alessi staje Ariel.

Zakazane uczucia… Jak wiele trzeba ścierpieć, żeby w końcu odnaleźć ukojenie?