Marco Licavoli

Wiekowy wampir, wywodzący się z niegdyś wpływowego rodu telepatów. Wdowiec po Gabrielli Del Vecchio oraz ojciec Gabriela, Layli, Isabeau i zmarłego Aldero. Doczekał się szóstki wnucząt: Alessi, Damiena, Jocelyne, Aldero, Camerona oraz Claire. Dysponuje rozwiniętymi zdolnościami telepatycznymi, co nie powstrzymało go przed opanowaniem umiejętności walki wręcz. Wprawiony łowca, pełniący funkcję wojownika swojej synowej – Renesmee.

Marco jest postacią złożoną i budzącą kontrowersję. W przeszłości kochający i uczuciowy, przez dwa lata żyjący w szczęśliwym związku z Gabriellą Del Vecchio. Wraz z żoną zbudował dom w niewielkim Chianni we Włoszech, gdzie razem oczekiwali narodzin bliźniąt. Rodzina była dla niego całym światem; specjalnie dla Gabrielli znalazł sposób na zapewnienie ukochanym koniom żony długowieczności, dzięki czemu mogli założyć stadninę. Do szczęścia brakowało im jedynie wyczekanych dzieci.

Prawdziwy dramat rozpoczyna się w chwili porodu; po wydaniu na świat Layli Gabriella umiera, nie doczekując chwili pojawienia się na świecie syna – Gabriela. Marco zostaje sam z dwójką dzieci, przez długi okres czasu ledwo radząc sobie z opieką nad bliźniętami. Wciąż darzy dzieci miłością, jednak żałoba i wyrzuty sumienia czynią go zimnym i obojętnym. Ostatecznie załamuje się, kiedy wraz z upływem czasu zaczyna dostrzegać w córce coraz więcej cech zmarłej żony, ostatecznie decydując się zastąpić Gabriellę Laylą. Następne lata są dla całej trójki trudne, a zachowanie ojca ostatecznie popycha najmłodszych Licavoli do ucieczki.

Błysk nadziei pojawia się wiek po śmierci żony, kiedy Marco poznaje jej bliźniaczkę – Allegrę. Początkowo dostrzega w kobiecie szansę na zapełnienie pustki po Gabrielli, szybko jednak przekonuje się, że siostry odznaczały się zupełnie odmiennymi charakterami. Wkrótce po tym kobieta uświadamia sobie z kim się związała i zakańcza romans, ten jednak ma już swoje konsekwencje – Isabeau i Aldero, którzy przychodzą na świat kilka tygodni później.

Każdy zasługuje na wybaczenie. Czy i w jego przypadku jest to możliwe?

Allegra Del Vecchio

Wiekowa pół-wampirzyca, pełniąca funkcję kapłanki w Mieście Nocy. Niezwykle urodziwa, od najmłodszych lat zachwycała złocistymi lokami i parą lśniących, błękitnych oczu. Od śmierci siostry, Gabrielli, jedyna żyjąca przedstawicielka rodu Del Vecchio. Matka Isabeau oraz Aldero – bliźniąt będących owocem przelotnego związku z Marco Licavoli. Ciotka Gabriela i Layli; babcia synów Beau: Aldero i Camerona. Dzięki wyjątkowej wrażliwości na dobro i zło oraz kontaktowi z naturą, od najmłodszych lat potrafiła komunikować się ze zwierzętami, a w sprzyjających warunkach przeistoczyć się w niektóre z nich.

Allegra jest telepatką, pochodzącą ze starego i wpływowego rodu. W przeszłości była bardzo żyta ze swoją bliźniaczką, aż do momentu ucieczki Gabrielli z Miasta Nocy. Przez długi okres czasu miała siostrze za złe to, że ta mogłaby porzucić dawne życie dla mężczyzny, którego Allegra nawet nie miała okazji poznać. Sama przez lata koncentrowała się na karierze kapłanki, poświęcając się pracy w świątyni i poszerzaniu wiedzy na temat Selene – bogini księżyca, uważanej za opiekunkę wampirów. Jej życie zmienia się diametralnie, kiedy w dwa lata po zniknięciu siostry, Gabriella listownie informuje ją o zamążpójściu oraz o tym, że spodziewa się dzieci. Allegra natychmiast decyduje się pomóc bliźniaczce, sugerując jej pomoc jednego ze swoich bliskich znajomych, Rufusa, kobieta jednak stanowczo odmówiła interwencji kogokolwiek jej obcego. Wkrótce po tym kapłanka otrzymuje wiadomość o śmierci siostry, jest jednak zbyt przybita, by w porę zainteresować się losem swoich siostrzeńców.

Pierwszy raz poznaje Marco blisko wiek po śmierci Gabrielli, wówczas nieświadoma tego, że wdała się w romans z owdowiałym szwagrem. Wraz z poznaniem prawdy, natychmiast kończy związek, wkrótce uświadamiając sobie, że jest w ciąży. W ten sposób na świat przychodzą Isabeau i Aldero, a Allegra decyduje się wychować dzieci samotnie, chociaż nigdy nie ukrywała przed Marco, że ponownie został ojcem. Zawsze miała dobry kontakt zwłaszcza z córką, która zdecydowała się pójść w ślady matki i od dziecka przygotowywała się do przejęcia roli kapłanki.

Kolejny cios spotyka Allegrę kilka lat później, kiedy w wyniku nieszczęśliwego zbiegu okoliczności traci syna. Po tym incydencie zarówno ona, jak i Isabeau opuszczają rodzinne Miasto Nocy, decydując się podróżować na własną rękę. Długo podróżowała w pojedynkę, starając się nie ingerować w życie córki, jedynie sporadycznie czuwając nad Beau poprzez stały kontakt z Michaelem Rothem.

Emocje to słabość, ale… co by było, gdyby na jej drodze ponownie stanęła pierwsza i zarazem jedyna prawdziwa miłość?

Jocelyne Esme Licavoli

Najmłodsze z dzieci Renesmee i Gabriela Licavolich. Siedmioletnia pół-wampirzyca, obdarzona zdolnościami telepatycznymi, pomimo tego, że nie posiada bliźniaczego rodzeństwa, co w przypadku istot obdarzonych mocą jest rzadkością. W przeciwieństwie do innych przedstawicieli swojego gatunku, w jej przypadku dominuje ludzka natura, przez co rozwija się znacznie wolniej od swoich pobratymców. Delikatna i bardzo krucha, przez bliskich często traktowana jest jak dziecko, chociaż jej fizyczność i rozwój psychiczny wskazują na to, że ma szesnaście lat. Jocelyne jest drobna, a z jasnymi loczkami i filigranową figurą wyzwala w innych odruchy opiekuńcze. Po babci Isabelli odziedziczyła problemy z koordynacją, przez co potrafi wywrócić się nawet na prostej drodze; co więcej, jako istota po części ludzka, regularnie choruje, przez co bliscy tym bardziej wykazują skłonność do tego, żeby się nią opiekować.

Joce swoje imię zawdzięcza jednej z najbardziej znanych wampirzyc z rodu Castel’ów – silnej i niebezpiecznej nieśmiertelnej, która poświęciła życie dla miłości do śmiertelnika. Wbrew wszystkiemu sama Jocelyne jest zdecydowaną osobą, chociaż dopiero z czasem zaczyna odkrywać w sobie najsilniejsze cechy swojej osobowości. Już jako dziecko przejawiała zdolności widzenia umarłych, chociaż te zanikły z czasem, przez co dziewczyna nie jest ich świadoma. Kiedy wraz z okresem dojrzewania, na powrót zaczyna dostrzegać w sobie cechy nekromantki, jest przekonana, że zaczyna tracić zmysły.

Blisko związana z bliźniaczką swojego ojca, Laylą, którą już jako mała dziewczynka wymyślnie nazywała „la li laj”. Szczera i pogodna, zaczyna poznawać siebie dopiero w chwili, w której jej zdolności okazują się zbyt uciążliwe, by mogła radzić sobie z nimi w pojedynkę. Bliska obłędu, jest skłonna zrobić wszystko, byleby tylko poznać prawdę o sobie – i to niezależnie od tego, jaką cenę przyszłoby jej za to zapłacić.

Jakie konsekwencje niesie ze sobą poruszanie się pomiędzy dwoma światami – żywych i umarłych?

Isabeau Allegra Licavoli

Isabeau jest jedyną córką Allegry Del Vecchio i Marco Licavoli. Bliźniacza siostra Aldero, przyrodnia Gabriela i Layli – a zarazem ich kuzynka. Podobnie jak rodzice i rodzeństwo, dysponuje rozwiniętymi zdolnościami telepatycznymi. Dodatkowo los obdarzył ją zdolnościami jasnowidzenia. Beau – jak nazywają ją najbliżsi – doświadcza wizji przyszłych katastrof, czasami chwilę przed, a czasem całe lata przed ich spełnieniem. Dar w rzeczywistości jest również przekleństwem, ponieważ niezależnie od starań, dziewczynie nigdy nie udało się zapobiec spełnienia któregokolwiek ze swoich widzeń. Wręcz przeciwnie – jej starania i podejmowane decyzje prędzej czy później prowadzą do ziszczenia się proroctwa. Od wieków próbowała opanować zdolność podróżowania poza ciałem, jednak nigdy nie była do tego zdolna.

Z wyglądu i charakteru wdała się w ojca. Ciemnowłosa i niezwykle urodziwa, ma w sobie coś z lodowatego piękna które niejednego przyprawiło o dreszcze. Najbardziej charakterystyczne są jej zimne, przywodzące na myśl zamarzającą wodę oczy, zmieniające barwę zależnie od nastroju, a także podczas wizji – na krótko po widzeniu są tak srebrne, że białka niemal zlewają się z tęczówkami. Pewnie stąpa po ziemi, pozornie sarkastyczna i pełna rezerwy względem innych. Zamknięta w sobie, przez większość czasu kryje się za maską cynizmu i chłodu, mało komu pozwalając poznać swoją jaśniejszą stronę. Wbrew pozorom oddana przyjaciółka, która dla tych, których kocha, byłaby w stanie zrobić wszystko – nawet oddać życie.

Isabeau urodziła się w Mieście Nocy, prawie wiek po swoim przyrodnim rodzeństwie. Owco związku zrozpaczonego po śmierci Gabrielli Marco oraz kapłanki bogini Selene – Allegry, a przy tym bliźniaczej siostry zmarłej żony wdowca. Nieświadoma jego wcześniejszego związku z siostrą, poznaje prawdę dopiero później, będąc w ciąży z Isabeau i Aldero. Beau przez długie lata wychowywała się wyłącznie z matką i bratem bliźniakiem, z którym była bardzo związana. Od dziecka marzyła o tym, żeby pójść w ślady Allegry i przejąć po niej rolę kapłanki, jednak koleje losu niszczą zarówno jej plany, jak i dotychczasowe życie dziewczyny.

Niegdyś związana z Drake’m Devile, później obdarza go nienawiścią, obwiniając za niefortunną śmierć bliźniaka. Rozdarta pomiędzy dawną miłością, a uczuciem, którym darzy ją Dimitr Falcone. Ucieka przed prawdą, opuszczając Miasto Nocy i wyrusza na poszukiwania przyrodniego rodzeństwa. Przez długie lata podróżuje wraz z przyrodnim rodzeństwem, próbując zostawić za sobą przeszłość i jakoś stłumić wciąż towarzyszący jej ból po stracie bliźniaka – a więc kogoś, kogo kochała nade wszystko.

Związana z Michaelem Rothem, który darzy ją wielkim szacunkiem, przede wszystkim przez wzgląd na jej rolę wieszczki oraz pozycję, którą zajmowała jej matka. Wraz z wampirem usiłuje naprawić zmiany, które nastąpiły w biegu wydarzeń, kiedy Lorena Volturi nieświadomie wykorzystała swoje zdolności, by ratować siebie i swoich towarzyszy.

Przeszłości nie da się zapomnieć. Co będzie, kiedy odrzucone uczucia po raz kolejny doją do głosu?

Alessia Solange Licavoli

Piękna i energiczna córka Renesmee i Gabriela Licavoli. Urodzona na kilka minut przed swoim bratem bliźniakiem – Damienem. Czarnowłosa i smukła, spogląda a świat ciemnymi, przypominające dwie czarne dziury oczami. Zarówno pod względem wyglądu, jak i charakteru, wdała się w ojca – i podobnie jak on, do normalnego funkcjonowania potrzebuje energii życiowej innych, żeby zaspokoić dręczący ją regularnie głód telepatyczny. Pani Snów, jak lubi siebie nazywać, odkąd – prócz odziedziczonych po rodzicach telepatycznych zdolności – rozwinęła w sobie zdolność manipulowania i podróżowania w snach.

Alessia od samego początku była traktowana niczym prawdziwa księżniczka. Lubiła zwracać na siebie uwagę, łaknąc zwłaszcza uczuć ze strony rodziców. Wesoła i pełna energii; niejednokrotnie najpierw działa, a dopiero później zastanawia się nad możliwymi konsekwencjami. Całkowite przeciwieństwo rozważnego i opanowanego Damiena. Za swój autorytet uważa Isabeau, podobnie jak i ciotka fascynując się starymi wierzeniami i rytuałami. Podczas nauki w Akademii Nocy sukcesywnie dąży do tego, żeby – tak jak Isabeau i Allegra – w przyszłości stać się jedną z kapłanek bogini księżyca. Kocha taniec; nie potrafi usiedzieć w miejscu, wciąż realizując jakieś nowe, czasami szalone pomysły. Zaprzyjaźniona z Zoe i Hayley, a z czasem również ze starszym bratem tej drugiej – Quinnem. Uwielbia jazdę konno, muzykę i podróżowanie w marzeniach sennych, a więc w świecie, który może kreować według własnego uznania.

Od dzieciństwa związana emocjonalnie ze swoim bratem, Damienem. Kocha go nade wszystko i to do niego w pierwszej kolejności zwraca się z każdym problemem – również telepatycznym głodem, odkąd zorientowali się, że dysponujący uzdrawiającym dotykiem Damien jest w stanie bez uszczerbku na zdrowiu podzielić się z siostrą nadmiarem energii. Zafascynowana wilkołakiem Arielem od chwili pierwszego spotkania.

Gdzie leży granica pomiędzy niewinnością a zakazaną, niewłaściwą miłością?

Damien Nicholas Licavoli

Damien jest synem Renesmee i Gabriela Licavolich. Diametralnie różny od swojej bliźniaczej siostry, Alessi – i to nie tylko pod względem wyglądu, ale również charakteru. Przystojny, w przeciwieństwie do siostry wdał się w matkę, odziedziczając po niej czekoladowe oczy i miedziany odcień włosów. Statyczny i opanowany, zafascynowany nauką, a od chwili odkrycia swojego daru, również medycyną.

Dysponuje nie tylko telepatycznymi zdolnościami, ale – dzięki nadmiarowi mocy – potrafi również uzdrawiać dotykiem. Czuje wewnętrzną potrzebę niesienia pomocy innym, dlatego dużo czasu spędza w towarzystwie Carlisle’a, chcąc nauczyć się jak najlepiej wykorzystywać swoje zdolności. Pragnie studiować i wciąż się rozwijać, w przyszłości marząc o opuszczeniu zamkniętego Miasta Nocy i poznaniu prawdziwego świata, który do tej pory był dla niego i siostry niedostępny.

Spokojny i opanowany, dużo czasu spędza w szpitalu albo nad książkami. Dysponuje dużą wiedzą, co niejednokrotnie wykorzystywał – i to nie tylko podczas rozmów ze wzgardzającą nauką siostrą. Chociaż jest o kilka minut młodszy od siostry (o czym ta uparcie nie pozwala mu zapomnieć), instynktownie stara się nią opiekować. Często to on wyciąga Ali z kłopotów, będąc niczym głos jej zdrowego rozsądku. Od dziecka darzy ją silnym uczuciem, będąc nie tylko jej bratem, ale również powiernikiem i najlepszym przyjacielem.

Alessia jest jego słabością, zaś z czasem jego uczucia do siostry wymykają się spod kontroli, przekształcając w coś, czego żadne z nich nie rozumie, a co może przysporzyć  obojgu wielu kłopotów – zwłaszcza w chwili, kiedy na drodze Alessi staje Ariel.

Zakazane uczucia… Jak wiele trzeba ścierpieć, żeby w końcu odnaleźć ukojenie?

Layla Grace Licavoli

Layla jest pierwszym z dzieci Marco i Gabrielli Licavoli. Siostra bliźniaczka Gabriela, zaledwie pięć minut od niego starsza, o czym naturalnie nie daje mu zapomnieć, oraz przyrodnia siostra Isabeau, która jest równocześnie jej kuzynką. Całkowite przeciwieństwo Gabriela, zaczynając na wyglądzie, a na charakterze kończąc. Dysponuje daleko sięgającymi zdolnościami telepatycznymi, dodatkowo zaś została obdarzona darem kontroli żywiołu ognia.

Z wyglądu przypomina płomień, który zwykle jest jej posłuszny. Ma złociste włosy oraz błękitne oczy; drobna, ale to jedynie ułatwia jej szybkie poruszanie się. Zazwyczaj sprawia, że wszyscy dookoła niej dobrze się czują, roztaczając wokół siebie aurę ciepła i entuzjazmu, który mało kiedy ją opuszcza.

Urodziła się 15 stycznia 1403 roku, w Chianni, we Włoszech. Jej matka nie przeżyła porodu – umarła krótko po nadaniu jej imienia. Pięć lat spędziła wraz z bratem, mieszkając wraz z ojcem w rodzinnej rezydencji, zanim Gabriel zdołał postawić się Marco, który obwiniał swoje dzieci za śmierć żony i często się na nich wyładowywał. Najczęściej ofiarą jego była właśnie Layla, która coraz bardziej przypominała mu zmarłą żonę, przez co wobec niej nie tylko stosował przemoc, ale również wykorzystywał ją seksualnie, czego nigdy mu nie zapomniała. To jedynie motywowało jej brata do wyrwania bliźniaczki z koszmaru w którym żyli i ucieczki.

Od tamtego czasu podróżowali we dwójkę, wspierając się wzajemnie. Przenosili się z miejsca na miejsce, właściwie nie mając żadnego celu; chcieli jedynie znaleźć się jak najdalej od Marco, na wypadek gdyby kiedyś zapragnął ich szukać. Przez ten czasu uczyli się panować nad swoimi zdolnościami.

Mniej więcej wiek po ich narodzinach, odnalazła ich młodsza, przyrodnia siostra, Isabeau. Od tamtego czasu podróżowali we trójkę, przynajmniej do momentu, w którym Beau oznajmiła im, że jest to dla nich zbyt niebezpieczne. Każde z nich poszło w swoją stronę, chociaż bywały momenty, kiedy znów zaczynali wędrować razem. Jednym z istotniejszych epizodów ich życia była podróż do roku 2010, kiedy to na prośbę Isabeau, wampir Michael przeniósł ich w przyszłość, gdzie spędzili dwa lata.

Layla jest zazwyczaj pogodną i żywiołową istotą, której entuzjazm udziela się wszystkim, którzy z nią przebywają. Pomysłowa i wygadana, potrafi rozruszać nawet wiecznie poważną Isabeau. Zwykle najpierw robi, później myśli, chociaż to bynajmniej nie znaczy, że nie jest rozsądna. W ważnych sytuacjach można na nią liczyć – nie bez powodu jest powierniczką Gabriela, który powierzyłby jej każdy, nawet największy sekret.

Boi się mężczyzn i to jej największa zmora. Dotyk czy czułość kojarzą jej się źle – wspomnienia z dzieciństwa są wciąż żywe, nawet po pięciuset latach życia. Kiedyś była nieśmiała i zamknięta w sobie, ciągle dręczona koszmarami o tym, jak krzywdził ją Marco. Jak powiedział Gabriel, dopiero odkrycie zdolności panowania nad ogniem pozwoliło jej stać się osobą, którą jest teraz i w końcu się przełamać. Żywioł daje jej siłę – nie wyobraża sobie życia bez niego.

Kilkanaście lat po rozłące z rodzeństwem, zostaje zwerbowana do szeregów Volturi, gdzie zaprzyjaźnia się z dwójką innych mieszkańców – wampirem Angelem i pół-wampirzycą Loreną. Razem planują ucieczkę, która ostatecznie zmienia życie każdego z nich – i nie tylko.

Jak wiele trzeba poświęcić, żeby zachować to, co najcenniejsze – człowieczeństwo?

Gabriel Marco Licavoli

Gabriel jest młodszym z dzieci Marco i Gabrielli Licavoli. Brat bliźniak Layli, zaledwie pięć minut od niej młodszy, chociaż siostra naturalnie nie daje mu o tym zapomnieć, oraz przyrodni brat Isabeau, która jest równocześnie jego kuzynką. Całkowite przeciwieństwo Layli, zaczynając na wyglądzie, a na charakterze kończąc. Dysponuje daleko sięgającymi zdolnościami telepatycznymi, najlepiej jednak radzi sobie z wnikaniem i kontrolowaniem cudzych snów.

Niezwykła istota, emitująca aurę zagrożenia. Przy tym niezwykle przystojny, złamał niejedno kobiece serce. Ma ciemne włosy i oczy, które przyrównać można do czarnych dziur; blada skóra jedynie podkreśla te cechy jego wyglądu. Gabriel jest szczupłą i zwinną istotą, sprawnie posługującą się swoimi zdolnościami. Równie dobrze radzi sobie w walce wręcz – ponad pięćset lat życia wystarczyło, żeby nauczył się dobrze walczyć i przekazał tę wiedzę swoim siostrom.

Urodził się 15 stycznia 1403 roku, w Chianni, we Włoszech. Jego matka nie przeżyła porodu – nie zdążyła nawet nadać mu imienia; otrzymał je właśnie po niej, co było jedynym okazem tego, że jego ojciec darzył go jakimkolwiek ciepłym uczuciem. Pięć lat spędził wraz z siostrą, mieszkając wraz z ojcem w rodzinnej rezydencji, zanim zdołał postawić się Marco, który obwiniał swoje dzieci za śmierć żony i często się na nich wyładowywał. Gabriel miał dość patrzenia, jak wampir krzywdzi w każdy możliwy sposób Laylę; w końcu nie wytrzymał i udało mu się wykorzystać moc, żeby przysporzyć ojcu bólu i wraz z bliźniaczką uciec.

Od tamtego czasu podróżowali we dwójkę, wspierając się wzajemnie. Przenosili się z miejsca na miejsce, właściwie nie mając żadnego celu; chcieli jedynie znaleźć się jak najdalej od Marco, na wypadek gdyby kiedyś zapragnął ich szukać. Przez ten czasu czyli się panować nad swoimi zdolnościami.

Mniej więcej wiek po ich narodzinach, odnalazła ich młodsza, przyrodnia siostra, Isabeau. Od tamtego czasu podróżowali we trójkę, przynajmniej do momentu, w którym Beau oznajmiła im, że jest to dla nich zbyt niebezpieczne. Każde z nich poszło w swoją stronę, chociaż bywały momenty, kiedy znów zaczynali wędrować razem. Jednym z istotniejszych epizodów ich życia była podróż do roku 2010, kiedy to na prośbę Isabeau, wampir Michael przeniósł ich w przyszłość, gdzie spędzili dwa lata.

Gabriel ma bardzo złożony charakter. Ciężka przeszłość oswoiła go z przemocą i zabijaniem, przez co stał się bardziej nieczuły na jakiekolwiek jej objawy. Od zawsze żywił się wyłącznie ludzką krwią, zwykle jednak nie zabijał ludzi, pijąc z nich jedynie tyle, ile potrzebował (chociaż posiada jad, jest w stanie nad nim zapanować) albo kradnąc zapasy z banków krwi. Jego telepatyczne zdolności były na tyle potężne, że wykorzystywał moc w zdecydowanie zbyt wielkich ilościach, co okazało się jego przekleństwem – musiał uzupełniać siły, odbierając je innych żywym stworzeniom.

Cyniczny i chłodny, wprawnie posługuje się sarkazmem i ironią. Bezlitosny dla wrogów, nade wszystko stawia rodzinę i byłby w stanie zabić każdego, kto spróbowałby skrzywdzić którąś z jego sióstr. Najsilniej związany z Laylą, wobec której zawsze zachowuje się czule i opiekuńczo, zupełnie jakby to on był starszy. Najważniejszy dla niego jest honor – zarówno w walce, jak i życiu codziennym; nigdy nie złamał raz złożonej obietnicy, obojętnie jak błahej. Ma dość specyficzne poczucie humoru – jak sam nie raz mówi, można go albo pokochać, albo znienawidzić. Z natury jest samotnikiem i zupełnie machinalnie stara się zrazić do siebie innych, ufając wyłącznie swoich siostrom.

Chociaż z pozoru wydaje się chłodny i wyobcowany, w głębi duszy to prawdziwy romantyk i dżentelmen. Szanuje kobiety, niezależnie od ich charakteru i stosunku do świata. Jest stały w uczuciach, nigdy też nie posuwał się do manipulacji, udając jakiekolwiek głębsze emocje. Kocha szczerze, chociaż to uczucie go przeraża, nade wszystko boi się bowiem, że kiedyś straci swoją miłość, przez co stanie się taki jak ojciec. Z natury cierpliwy, chyba, że chodzi o bezpieczeństwo kogoś na kim mu zależy – wtedy bez wahania skoczyłby nawet w ogień, gotów poświęcić swoje życie za najbliższych.

Chwilami zdecydowanie zbyt pewny siebie, co może kiedyś go zgubić. Zazwyczaj stawia na swoim, chociaż potrafi również wysłuchać i wziąć pod uwagę opinię innych. Najczęściej ukrywa emocje, zwłaszcza strach, za zbyt wielkie upokorzenie bowiem uznaje okazywanie słabości.

Uwielbia dobre wino, literaturę i muzykę; sam gra na gitarze, chociaż rzadko układa własne melodie. Stawia bardziej na teksty, dopasowując je do starych włoskich ballad, których się nauczył.

Jak wiele zmieni się w jego życiu, kiedy nagle będzie musiał się zmierzyć z uczuciem, które tak bardzo go przeraża?

Renesmee Carlie Cullen

Główna bohaterka opowiadania.

Pięcioletnia pół-wampirzyca o ciele i umyśle nastolatki. Córka Isabelli i Edwarda Cullenów, poczęta zanim jej matka stała się nieśmiertelną. Początkowo znienawidzona przez większość rodziny przez szkodliwy wpływ na Bellę podczas ciąży, później oczko w głowie każdego jej członka. Wpojenie Jacoba Blacka i zarazem jego najlepsza przyjaciółka.

Nessie, jak przywykło się ją nazywać, jest piękną istotą o miedzianych lokach, sięgających jej niemal do pasa i dużych czekoladowych oczach, które odziedziczyła po matce. Jej skóra jest nienaturalnie blada, pomijając rumieńce, które zdobią jej policzki. Sprawna i szybka, przegonić może ją jedynie jej ojciec. Różni się od wampirów pod kilkoma względami, najważniejsze jednak jest to, że żyje – jej serce bije w nieco przyśpieszonym tempie, krew krąży w jej żyłach, przez co ewentualnie mogłaby stać się ofiarą nieśmiertelnego. Dziewczyna żywi się krwią zwierzęcą, choć jako dziecko zdążało jej się pić ludzką osokę, dostrzega więc wyraźną różnicę w smaku i skutkach jej działania; zwykłego jedzenia nienawidzi, choć spokojnie mogłaby przeżyć, żywiąc się wyłącznie w ten sposób.

Kocha sztukę. Uwielbia malować i praktycznie nigdzie nie rusza się bez pliku kartek i pasteli, które ukochała w jakiś szczególny sposób. Ma bogatą wyobraźnię, choć chwilami nawet nie zdaje sobie z tego sprawy. Delikatna i uczuciowa, łatwa do zranienia. Jest stała w uczuciach, zwłaszcza kiedy się w coś zaangażuje. Uparta, wytrwale dąży do postawionego wcześniej celu, zwłaszcza jeśli ma on w jakiś sposób przysłużyć się jej bliskim – za nich gotowa byłaby oddać nawet życie, gdyby zaszła taka potrzeba. Często kieruje się emocjami, co już nie raz wpakowało ją w kłopoty, zawsze jednak jakoś udaje się jej z ich wybrnąć; jak dotąd.

Potrafi przekazywać swoje myśl i wspomnienia poprzez dotyk; dar nie do zatrzymania przez żadną tarczę mentalną czy fizyczną, będący prawdopodobnie zaczątkiem umiejętności telepatycznych.

Wraz z rozwojem opowiadania, dorasta i zmienia się, stopniowo stając kobietą silną i niezależną. Wkrótce usamodzielnia się, a dzięki swojej drugiej połówce uczy wykorzystywać obecną w jej organizmie moc. Wchodzi do rodu Licavolich poprzez ślub z Gabrielem, wcześniej wydając na świat bliźnięta – Alessię i Damiena. Siedem lat później obdarowuje męża kolejną córką, Jocelyne.

Jak wiele zmieni się w jej życiu, kiedy tajemniczy wampir rozpocznie polowanie?