Solange

Nazywana Syreną przez wzgląd na swoje zdolności. Pół-wampirzyca, którą sama Isobel określiła mianem córki, chociaż nigdy nie darzyła dziewczyny żadnym ciepłym uczuciem. Solange swoim śpiewem potrafi wabić i mieszać w głowom każdemu, kto ją usłyszy – zwłaszcza mężczyzną. Ponad to posiada nieokreślony dar, który za każdym razem objawia się inaczej, zależnie od sytuacji w której znajduje się jego właścicielka.

Jeszcze przed upadkiem Isobel, Solange była osobą o wyjątkowo trudnym charakterze. Nie stroniła od mężczyzn, czasami dla zabawy uwodząc kolejnych swoich wybranków, by później złamać im serce i porzucić. Rozpieszczona i nieprzyjemna, dzięki pozycji zawsze otrzymywała wszystko to, co chciała. Za matkę zawsze uważała swoją opiekunkę, Rovenę – zmiennokształtną członkinię „śmiertelnego kwartetu”. Żyła w wiecznym strachu przed Isobel, trwając przy królowej z obowiązku, gotowa wykonać każdy z powierzonych jej rozkazów. Długo nie potrafiła wyobrazić sobie tego, że ktokolwiek mógłby mieć czelność przeciwstawić się pierwotnej, a tym bardziej zakończyć jej rządy.

Nigdy nie poznała swoich prawdziwych rodziców. Wiele lat po Upadku w wyniku nigdy niewyjaśnionych przez Solange okoliczności, traci pamięć o swoim przeszłym życiu. Od tamtej pory zmienia się, wraz z rozpoczęciem nowej egzystencji przybierając imię Lorena.

Co takiego musi się wydarzyć, żeby nareszcie przestać żyć w strachu?

Rovena

Pierwotna zmiennokształtna, będąca członkinią „śmiertelnego kwartetu” pod wodzą Isobel. Ciemnowłosa piękność, która przed całe wieki służyła wampirzej królowej, należąc do jej najbardziej zaufanego grona. Opiekuna Solange, w stosunku do dziewczyny prawie jak matka. Na pierwszy rzut oka najłagodniejsza ze wszystkich, jednak w rzeczywistości potrafi być równie niebezpieczna, co i pozostałe członkinie kwartetu. Samą tylko siłą woli potrafi przybrać postać sokoła.

Lilia

Pierwotna wilkołaczyca, będąca członkinią oddanego Isobel „śmiertelnego kwartetu”. Lilia odznaczała się wyjątkową urodą, ale zarazem okrucieństwem i sadystycznymi zapędami, co czyni ją bardziej niebezpieczną od samej Isobel.

Jak każde dziecko księżyca potrafi przeistoczyć się w wilka podczas pełni. W sprzyjających okolicznościach zdolna do dokonania częściowej przemiany w istotę na wpół ludzką, na wpół zwierzęcą – formę spragnionego krwi i śmierci potwora, gotowego zamordować każdego, kto stanie na jej drodze.

Po upadku Isobel i rozpadzie kwartetu podróżowała po świecie samotnie, czekając na powrót wampirzej królowej. Wiele lat spędziła pośród wilkołaków z Lille, gdzie – według plotek – przyczyniła się do utraty wzroku przez ich przywódcę.

Amelie

Pierwotna wampirzyca, stworzona przez Isobel. Członkini „śmiertelnego kwartetu”, odznaczająca się wyjątkową intuicją i bliżej nieokreślonymi zdolnościami parapsychologicznymi, pozwalającymi jej manipulować cudzymi umysłami. Związana z naturą, jeszcze jako człowiek była kapłanką bogini Selene, przez co wielu nazywało ja czarownicą. Odprawiła zgubny dla wielu istnień rytuał, w wyniku którego umożliwiła Isobel zyskanie nieśmiertelności.

Amelie zawsze była kobietą niezwykle dumną i pewną siebie, wierną wyłącznie sobie i swoim ideałom. Chociaż wiele jej decyzji miało związek z celami królowej, wampirzyca zawsze działała zgodnie z własnymi założeniami. To właśnie ona doprowadziła do uwięzienia wampirzej królowej na całe wieki w podziemiach, zapowiadając jej rychły powrót po wiekach. Zaraz po tym zniknęła, przez następne lata żyjąc i podróżując na własną rękę.

Za niektóre błędy z przeszłości płaci się wysoką cenę.

Isobel

Niebezpieczna, wiekowa wampirzyca; pierwsza przedstawicielka swojego gatunku. Uważająca się za Matkę Wampirów i zarazem ich boginię, potężna telepatka, zdolna do odzwierciedlenia każdego daru swoich dzieci. Dzięki skumulowanej mocy i całemu wachlarzowi wyjątkowych zdolności, które zawdzięczała otaczającym ją istotom, w krótkim czasie zdołała zapanować nad światem nieśmiertelnych. Od chwili Upadku uważana za postać z legendy mającej na celu wytłumaczyć powstanie wampirów.

Isobel już jako człowiek była kobietą zimną i bezduszną. Odznaczała się wyjątkową urodą, co zapewniał jej zainteresowanie każdego mężczyzny, którego poznała. Nigdy nie potrafiła kochać, marząc o długowieczności i potędze, którą ostatecznie zagwarantowała jej Amelie – kobieta, którą w czasach młodości Isobel uznawano za czarownicę. Pierwotna dla osiągnięcia celu nie bała się przelać krwi nawet najbardziej niewinnej istoty, jaką było dziecko, co ostatecznie doprowadziło do jej przemiany w wampirzycę. W ramach uznania to właśnie Amelie jako pierwszą uczyniła istotą sobie podobną, tym przekonując się, że dzięki zawartemu w ślinie jadowi jest w stanie tworzyć kolejnych nieśmiertelnych.

Wraz z upływem czasu ambicie Isobel rosły, a ta odkrywała w sobie coraz to więcej niezwykłych cech. Potrafiła wzbudzać w innych szacunek i strach, z czasem zaś zdołała stworzyć sobie harem – „śmiertelny kwartet” na który składały się cztery potężne kobiety, będące przedstawicielkami odmiennych ras nieśmiertelnych: przemieniona przez Isobel w wampira Amelie, zmiennokształtna Rovera, wilkołaczyca Lilia oraz traktowana przez królową jak córa Solange. Jej wpływy rosły, a pierwotna była skłonna posunąć się do tego, żeby zjednać sobie wszystkie istoty mroku i umożliwić im wyjście z ukrycia, poprzez całkowitą dominację nad ludźmi. W tym okresie również właśnie na życzenie Isobel pojawiły się pierwsze próby eksperymentowania z genami, które doprowadziły do powstania nowej rasy wampirów. Wampirzycy zależało również na zwiększeniu liczebności pół-wampirów, co zostało zarejestrowane w prowadzonych w ów okresie księgach. Potęga nieśmiertelnej wzrastała, zwłaszcza od czasu, kiedy tej udało się zjednać sobie demony – synów i córki samej Ciemności.

Przełom w panowaniu Isobel nastąpił wraz z nadejściem Upadku, kiedy potęga królowej ostatecznie uległa załamaniu, kiedy jej dotychczasowi sojusznicy zaczęli się od niej odwracać, coraz bardziej zaniepokojeni bezwzględnością swojej pani. Według legendy Matka Wampirów miała przetrwać dzięki Amelie, która uwięziła królową w podziemiach, gdzie ta miała czekać na ponowne uwolnienie albo nadejście mającego przynieść jej ostateczną zgubę Światła.

Odpowiedzi na najbardziej nurtujące pytania czasami kryją się bliżej niż mogłoby się wydawać – w przeszłości.